Contingut 18+

18+ significa contingut Adult. La visualització del contingut en aquesta comunitat podria no ser adequada en algunes situacions.

Les publicacions d'aquesta pàgina poden contenir imatges, referències o històries explícites.

Capítulo 7: 50 segundos

Escrit per: danimen

16h
1467 paraules
Los ojos de Marcos se clavaron en los míos. Vi cómo su rostro atravesaba una docena de emociones en cuestión de segundos: confusión, miedo, reconocimiento, horror, ternura. Sus manos apretaron las mías con tanta fuerza que los nudillos se le pusieron blancos.

—David —susurró de nuevo—. David, yo... Dios mío, ¿qué te han hecho?

Las lágrimas me corrían por las mejillas. No podía hablar. Si abría la boca, todo lo que llevaba dentro se desbordaría y no podría parar. Así que solo asentí, apretándole las manos de vuelta, rogándole con la mirada que siguiera mirando, que no se rindiera, que recordara.

Veinte segundos.

—Te conozco —dijo Marcos, y su voz se quebró—. Joder, te conozco. Éramos... éramos...

—Maridos —logré decir—. Fuimos maridos durante quince años, mi amor. Quince años.

Veinticinco segundos.

Los ojos de Marcos se abrieron tanto que pude ver el blanco alrededor del iris. Su cuerpo empezó a temblar. No era un temblor de miedo: era el temblor de alguien cuya realidad entera se resquebrajaba y se reconstruía al mismo tiempo.

—No —susurró—. No, eso no puede ser. Yo estoy casado con Adrián. Siempre he estado con Adrián. Nos conocimos hace... hace...

Se detuvo. Frunció el ceño.

—¿Cuándo nos conocimos Adrián y yo? —Se hizo la pregunta a sí mismo, no a mí—. Fue en... fue...

Treinta segundos.

—No lo sabes —dije suavemente—. Porque Adrián te borró los recuerdos de antes. A mí. Nos borró a nosotros.

—Eso es imposible.

—Mira mis ojos, Marcos. Mírame de verdad y dime que no me reconoces.

Treinta y cinco segundos.

Algo se rompió detrás de su mirada. Vi el momento exacto en que ocurrió: sus pupilas se dilataron, su boca se abrió ligeramente, y una expresión de absoluto terror mezclado con comprensión inundó su cara.

—El Camí de Cavalls —susurró—. Menorca. Fuimos juntos. Tú y yo. Había una foto junto a la nevera. Tú me tenías agarrado y gritamos... gritamos...

—"Guapos" —terminé, y la sonrisa me dolió en la cara—. Los dos gritamos "guapos".

—Pero en la foto yo estaba con un hombre español, tú eres gordo y viejo y... —Se calló de golpe, horrorizado consigo mismo—. Dios, perdona, yo no quería...

—No pasa nada. Tienes razón al describirme así. Es lo que soy ahora.

Cuarenta segundos.

Marcos soltó un sollozo. Se tambaleó ligeramente y yo lo sostuve, aunque, con mi tamaño, era más bien un gesto simbólico. Sus piernas cedieron y tuvo que sentarse en el borde de la mesa del comedor, pero no me soltó las manos. Ni siquiera en ese momento. Las mantuvo aferradas como si fueran lo único que lo anclaba a la realidad.

—Te recuerdo —dijo entre lágrimas—. Te recuerdo en nuestra boda. En el ...
Llegeix el relat complet Inicia sessió a Xtudr

Capítulo 7: 50 segundos

Xtudr és el xat per a gais fetitxistes definitiu. Troba fàcilment milers de nois de la teva ciutat que comparteixen els teus mateixos gustos i gaudeix enviant i rebent missatges eròtics en directe.

La xarxa nº1 de trobades entre nois us ofereix una experiència ràpida, fàcil, i divertida amb la qual podreu conèixer molta gent nova com danimen.

Amb Xtudr podràs:

- Crear un perfil amb les teves fotos i afegir les teves preferències.

- Veure els perfils i fotografies d'altres usuaris.

- Enviar i rebre missatges sense límits.

- Utilitzar els filtres de cerca per trobar la teva mitja taronja.

- Enviar i rebre Taps als que més t'agraden.

Registra't a l'app fetitxista i BDSM més popular i comença la teva aventura.

https://www.xtudr.com/ca/relatos/ver_relatos_basic/44015-chapter-7-50-seconds